ครูกับความเป็นครู

กลอนที่ ครูให้ครูเขียนเรื่องครูให้ครูส่งครู

แม้จะจบปริญญาโทมาหลายปีแต่เพิ่งมาเรียนวิชาชีพครู จึงถูกครูสอนสั่งให้นักศึกษาทุกคนรวมทั้งครูแต่งตามหัวข้อข้างล่างนี้ แต่งบนยอดเขาตังกวนหลังจากสอนพวกเธอเสร็จ ขึ้นมาข้างบนนี้เป็นครั้งที่สองแล้ว พอรู้จักก็รักที่นี่ทันทีเลย แล้วชอบป้ายที่ว่า “กรุณาอย่าให้อาหารลิง เพราะต้องการจัดระเบียบสังคมลิง” ขนาดลิงยังถูกจัดระเบียบ ผู้คนคงจะเรียบร้อยน่าดู ครูนักรบ ครูนักรบรุกรับตำหรับเยี่ยม โดยตระเตรียมกองทัพแห่งความรู้ ความจริงความดีความงามความเป็นครู เพื่อต่อสู้พาโลโง่เจ็บจน ครูนักรัก ครูนักรักรักโลกกว้างเหมือนอย่างบ้าน รักลูกศิษย์เหมือนลูกหลานสมานผล รักโรงเรียนเหมือนหน้าตาของตน รักทุกคนเหมือนมิตรแท้สุขแน่นอน ครูนักบอก ครูนักบอกบอกทางข้างความดี บอกความจริงอันคงที่คอยตามสอน ให้เรียนรู้ความงามตามขั้นตอน นกมีคอนศิษย์มีรักเป็นหลักใจ ครูนักดนตรี ถ้าเปรียบครูให้ประจักษ์นักดนตรี เรียบเรียงทุกวลีทำนองใหม่ เพื่อศิษย์รักสุขขณะจังหวะใด ทั้งนอกในใจและกายได้รื่นรมย์ ครูนักร้อง ครูนักร้องร้องกล่อมหัวใจศิษย์ เสียงอุ่นเย็นเป็นมิตรสนิทสนม มียิ้มหวานบานคลี่โทนคีย์คม ศิษย์รักเอ๋ยจงชื่นชมคีตการ

ครูเรือจ้าง ครูเรือจ้างมีเรือแห่งความรู้ บนผืนน้ำที่ค้ำชูผู้กล้าหาญ พาส่งให้โดยสวัสดีที่ฝั่งธาร ผู้โดยสารคือศิษย์มิตรในเรือ หากศิษย์ใดไม่ขึ้นเรือทำเหลือขอ ทำหัวร่อว่าเรือผุดุอย่างเสือ ครูจากมาเหมือนจากหลานวงศ์ว่านเครือ ปล่อยศิษย์ให้โตเทื้อเงื้อดักดาน ครูนายช่าง ครูนายช่างช่างสิบหมู่ผู้สร้างสรรค์ สถาปนิกผู้ผันเชื่อมประสาน ปูน อิฐ หิน ดินทรายกลายเป็นวิมาน ศิษย์ทุกท่านครูจำหลักจักจำเริญ ครูแม่พิมพ์ ครูแม่พิมพ์พิมพ์แบบอย่างข้างความรู้ ทั้งเชิดชูความดีชี้สรรเสริญ วิชชาจะระณะสัมปันโนเพลิน พาศิษย์เดินทางวิสุทธิ์พุทธพิมพ์ ครูนักชี้ ครูนักชี้ชี้ทางสร้างให้คิด ชี้ถูกผิดทั้งปฐมและปัจฉิม ชี้ลูกไม้ให้ลูกลองปลูกชิม ศิษย์เอมอิ่มขอบคุณที่ครูชี้นำ แต่งบนยอดเขาตังกวน ๑๘ กรกฎาคม ๒๕๔๗